forex trading logo
FacebookTwitterGoogle BookmarksRSS Feed

Zabytkowe autobusy


Nasz ubezpieczyciel


WIwK/GFW K #445 Drukuj

Podstawowe informacje

Producent: Wspólnota Interesów Katowice

Typ wagonu: K

Rok produkcji: 1940

Miejsca siedzące: 24

Miejsc ogółem: 76

Długość [mm]: 11294

Szerokość [mm]: 2200

Wysokość [mm]: 3160

Prędkość maksymalna: 40 km/h

Konstrukcja →

Konstrukcja

Historia wagonów typu K, potocznie nazywanych „berlinkami”, jest dość zawiła. Należą one do rodziny wagonów pullmanowskich i stanowią ich piątą generację, zaraz po wagonach typu F, G, H i J. Tramwaje te wyprodukowane zostały w Katowicach i Gdańsku w ilości 60 sztuk na zamówienie warszawskiego magistratu w 1940 roku. Zakup tak dużej ilości pojazdów uzasadniony był dynamicznym rozwojem sieci Tramwajów Miejskich. Wybuch wojny pokrzyżował jednak plany prezydenta Stefana Starzyńskiego. Wagony, w zależności od producentów, różniły się nieco wystrojem. Gdańskie miały drewniane ławki, a katowickie gumowe siedziska ze skórzanym obiciem, takim, jakie zamówiła Warszawa. Poza najbardziej odczuwalną dla pasażera różnicą można było również  zauważyć kilka zmian w budowie - na przykład umieszczone na różnych wysokościach reflektory przednie.

Wozy typu K zostały zrabowane przez Niemców i były użytkowane do końca wojny w Berlinie jako typ TF-40, dzięki czemu uzyskały w Warszawie przydomek „berlinki”. Początkowo, do czasu dostaw silników, wagony jeździły jako doczepne. W roku 1940 dostarczono do stolicy III Rzeszy wyprodukowane w gdańskiej fabryce wagony doczepne typu P15, które to, po zmianie oznaczenia na B40S, łączone były w składy z wozami TF-40. Na potrzeby berlińskiego przewoźnika pantografy pałąkowe w tych wagonach zamieniano na rolkowe, dobudowano dodatkową kasetę na tablicę z numerem linii na dachu oraz przebudowywano podwozie na rozstaw 1435 mm, ponieważ w Warszawie eksploatowano jeszcze rozstaw 1525 mm. Co ciekawe, w Berlinie tramwaje te nazywa się... „warszawskimi”.

← Podstawowe informacje

Służba i remont →

Służba i remont

Ze względu na podjętą decyzję o zmianie rozstawu szyn w Warszawie (z 1525mm na 1435mm), po pewnym czasie powstała nadwyżka wagonów na tor normalny - nie wiedziano, co z nimi zrobić. Dlatego też po przybyciu z Berlina w 1946  roku tytułowy wagon został skierowany wraz z pięcioma swoimi braćmi do obsługi ówczesnej linii EKD do Włoch. Jeździł tam z numerem berlińskim, czyli #3943II. Warunkiem użytkowania wagonu było wykonanie remontu przez warsztaty w Grodzisku Mazowieckim. W 1947 roku, po półtora roku wożenia pasażerów EKD, wagon wrócił na ulice Warszawy. W 1966 podzielił los wagonu #403, pełniąc służbę w żoliborskiej zajezdni jako wagon spawalniczy do roku 1997 z numerem #2401.

Ponieważ ciągle rozwijała się kolekcja zabytkowych tramwajów, wagon, jeszcze jako #2401, trafił na zakład „Mokotów”, gdzie został naprędce przygotowany do obsługi „Tetki”. Podobnie jak w wozie #403, zamontowane zostały w nim siedzenia z wagonu 4N. Wówczas też wagon odzyskał swój dawny numer taborowy, tj. #445. 29 października 2003 roku został wpisany na listę obiektów zabytkowych. Dopiero po długotrwałych działaniach Tramwajów Warszawskich oraz Klubu Miłośników Komunikacji Miejskiej zostały pozyskane środki od Urzędu Miasta na kapitalny remont, który odbył się w 2005 roku. Dzięki niemu "berlinka" odzyskała swoją przedwojenną świetność. Dziś wagon ten jest najbardziej reprezentacyjnym w kolekcji. Skórzane siedzenia czy mahoniowe profile ścienne ukazują, na jak ekskluzywne tramwaje mogła sobie pozwolić przedwojenna Warszawa

← Konstrukcja

Galeria →


 

Nowości

Popularne

Na skróty

Nasze serwisy





.

Joomla!. XHTML and CSS.

Polityka prywatności

Ta strona wykorzystuje pliki cookie w celu zoptymalizowania jej funkcjonowania.Zobacz polityke prywatnosci.