KMKM Warszawa

San H100A #8082

San H-100 to dzieło polskich konstruktorów z przełomu lat 60. i 70. Według wielu najładniejszy seryjnie produkowany polski autobus – w przeciwieństwie do “ogórka” jego wygląd jest lekki i bardziej wysmakowany, ma też więcej różnego rodzaju ciekawych detali. Pojazdy takie jak ten – w wersji międzymiastowej – były częstym widokiem na lokalnych liniach PKS-u w latach 60. i 70. Nasz pojazd miał sporo szczęścia – służył w Wojsku Polskim, gdzie zachował się w dobrej kompletacji zewnętrznej i niezłym stanie technicznym. Obecnie jest jednym z zaledwie kilku zachowanych pojazdów tego typu w Polsce i budzi wśród oglądających wiele zainteresowania i pozytywnych emocji.

Podstawowe informacje

Producent: Sanocka Fabryka Autobusów
Model: H-100A.1
Rok produkcji: 1972
Silnik: FSC „Star” S474
Pojemność silnika: 4680 cm³
Moc silnika: 105 KM
Miejsca siedzące: 33+1
Miejsc ogółem: 41
Długość [mm]: 8700 mm
Szerokość [mm]: 2500 mm
Wysokość [mm]: 3050 mm

Dowiedz się więcej o historii remontu autobusu!

Konstrukcja

Autobus został wyprodukowany przez Sanocką Fabrykę Autobusów, która od lat powojennych zajmuje się produkcją autobusów oraz nadwozi specjalizowanych. Przełomowym momentem dla fabryki było uruchomienie produkcji autobusu San H-01 w 1958 roku. Był to pierwszy w całości polski autobus zaprojektowany o rodzimą myśl techniczną i wdrożony do masowej produkcji. Pojazd charakteryzujący się nowatorską samonośną konstrukcją nadwozia był niestety bardzo nietrwały. W następnych latach wprowadzono do produkcji jego zmodyfikowane wersje: Sana H-25 oraz Sana H-27. Ponieważ w dalszym ciągu autobusy nie osiągały zadowalającego poziomu trwałości eksploatacyjnej, podjęto decyzję o zaniechaniu produkcji pojazdów z nadwoziem samonośnym. Istniejącą konstrukcję nadwozia umieszczono – z niewielkimi zmianami – na podwoziu ramowym pochodzącym z rodziny Stara 25. Powstały w ten sposób autobus, znany pod nazwą San H-100, trafił do produkcji w 1966 roku.
Wykończenie wnętrza pojazdu zostało opracowane według projektu profesorów z warszawskiej ASP – zastosowano w nim specjalne odcienie koloru niebieskiego do tapicerki i szereg wysmakowanych detali takich jak deska rozdzielcza czy szkielety foteli. Jako stosunkowo niewielki pojazd znalazł on zastosowanie przede wszystkim na lokalnych liniach PKS i w przewozach socjalnych niewielkich przedsiębiorstw.
Mimo osiągnięcia oczekiwanego poziomu trwałości był konstrukcją przestarzałą, dlatego bardzo szybko podjęto pracę nad stworzeniem jego następcy, którym stał się nowoczesny wówczas Autosan H9, który wszedł do produkcji w 1973 roku.